Esra SELVAN

Ne kadar uzak olursam o kadar daha yakın olacakmışım gibi hissediyorum, bu yüzden uzaklarda kendimi arayışım oluyor. Kendimi bilmeyişimden değil, kendimi daha iyi bilişimden.

Öncelikle biraz havaya girmek için müziğin sesini arkadan açalım da okuyalım. 🙂

Macera dolu bir havalimanı serüvenimden sonra nihayet Iğdır’ a vardım ve saat 15:00’da kalkacak olan Kars otobüsünü bir sıcak sobanın yanında bekledim.

Kayan yollar, beyaz manzaralar ve de aceleci bakışlar arasında serhat dediğimiz o Kars’a vardım.

Purtaş’ın çok kıymetli arkadaşı Emel’ciğim beni karşıladı ve sanki bir şehir rehberinden farksız Kars’ı tarihçesi ve yapısı ile hemen anlatmaya koyuldu. Şehrin yapısını Kafkas Türkleri, Kürtler, Ermeniler ve Azerilerin oluşturduğundan bahsetti. Ayrıca son dönemlerde yabancı göç de almaktamış. İlginçtir ki bu mozaiğin tecellisi olacak ki Belediye Başkanları MHP’li bir belediye olsa da neredeyse 2 tane HDP’li milletvekili çıkartacak bir ilginç yapıya sahiptir. Ayrıca halkça çok ciddi bir Atatürk sempatisi var.

Çok da dağlık bir yapısı olmayan bu şehirde Rus mimarisini bu kadar yakından gözlemlemek en azından şahsım adına benim için çok farklı bir beklenti üstü deneyim oldu. Çoğunlukla yardım kampanyalarımızdan hatırladığımız bu şehrin merkezi modern bir mimariden farkı yoktur. Hava evet biraz soğuktu, bir -17°C kadar ama hissedilmiyordu o kadar bence. Halk, hayvancılık ve hizmet sektörü ile çoğunlukla geçiniyor. Bazı sokakları tamamen Ermeni esnaflardan oluşmakta. Sokaklar arasında birçok önceleri sinema ve dizi filmlerinin mekanları ile kucaklaştık, sessiz müzikleri kaldırımlara sarkıyordu. Kalacak yere döndüğümde ise sıcak şiirler kışımızı ısıttı.

Ertesi gün Fevzioğulları ile LC Waikiki önünde saat 09:00’da kalkan araç ile Ani ve Çıldır turuna katıldım. Düşünen arkadaşları bilgilendirmek anlamında, 08:30’da randevu alırsanız 40 TL, 09:00’da olursanız 50 TL ücreti vardır. 10 TL’de Ani Harabeleri için ören yeri ücretidir. Tur, sadece ulaşım bedelini karşılamaktadır.

Ani Harabeleri ile Ermeni sınırına değebileceğiniz kadar yakınlaşma imkanı buluyorsunuz.Lanetli bir yer olarak görünen bu yer, kimilerince kıyametin kopacağı yer olarak da söylenmektedir. Muhteşem bir lokasyonu olan bu yer hem fotoğraf hem de filmlerdeki o muhteşem sahnelerden farksız sizi bir canlı hayallere götürmektedir. Akabinde, şanslıyım ki bir gün öncesinde Çıldır Gölü donmuştu ve ne mutlu ki  bu sebeple gölün üzerinde türlü eğlenceler edinmek ve çevresindeki karlara bulanmak benim için çocuksu bir zevkti. Güneş batmaya yakın kalede gün batımını seyredip, Namık Kemal’in evinde Aşıklar atışmasını dinleyip, dünyaca ünlü London Cafe’nin Kars’taki şubesine gidip, akşam Hanımeli ev yemekleri restoranında yine Aşık atışmaları eşliğinde Emel ile Kaz yemeği, etsiz mantısı mezeleri ve meşhur Azeri helvası ile Kars gezimi bir anlamda o gün için sonlandırdım.

Ve geri dönüş yolu, çok heyecanlı benim için çünkü trenle! Hem de bir yılbaşı gecesi ile ve bir gün.

Ertesi gün minibüste tanıştığım iki kız arkadaşla birlikte Erzurum’a kadar birlikte yol aldık. Adaşım, yanındaki psikoloji uzmanı arkadaşına bir şeyler söylüyordu, öyle bir konuşma oldu ki çok derindi, bu bende bir iz bıraktı.

Bir süre önce Ukrayna’da kaldığım dönemlerde VAGZAL’larda seyahat ediniyordum. Şimdi ise buradaydım ve görevliler o kadar bizimle ilgilendiler ki hele Erzurum’lu Musa Abimi hiç unutmayacağım, bana kuşetli oda bulma konusunda kılımı bile kıpırdatmadan çok kolaylık sağladı.

Kızlar gitti, kompartmanda tek başıma kaldım. Ah! Ne güzel bazen de yalnız kalabilmek. Açtım mp4’ü başladım dinlemeye en sevdiğim şarkıları, bacaklarımı uzattım karşı tarafımdaki koltuğa, sadece manzaraya odaklandım sürekli yinelenen ve bana güzelliklerini sunan o manzaraya, kendimi şarkılarda buldum, yollarda buldum, bitmeyen dertler başkalarının olsundu, ben ise o an sadece şükrediyordum. Bir gün sürecek bir tren yolculuğunda kendimi arıyordum ve bir o kadar mutluydum, herkesten ve tüm rollerden uzaktayken. Geçmişe dair keşkelerimin olmayışının verdiği hafiflik ve kendime inanışım beni an ve an mutlu ediyordu.

Biraz trende dolanayım dedim, Erzincan durağında kompartıman döndüğümde yeni oda  arkadaşlarımla tanıştım. Biri Nuray biri de TRT Avaz’da spikerlik yapmış çok tatlı bir kız Nergis. Tabii onlar gelişi de tren ile yaptığından kompartımanın bir kısmını tanıyorlar, ben de hem turdan hem de sokaklardan küçük bir kısmı ile daha önce tanışmıştım ve o halka büyüdü. Başladık odamızın camlarını süslemeye, bir de led ışıkları yaktığımızda ortam muhteşem ötesiydi. Adıyaman’dan gelen bir fotoğrafçı ekip fotoğraflarımızı çekti, derken bir başka odadan kablosuz hoparlör aldık, muhteşem müzikler çalmaya başladık. Manzara desen anlatılmaz, doyamıyorsunuz. Halil İbrahim sofrası, herkes azıklarını masalara sermiş. Yıl başı saatine doğru artık vagonun koridorunda halaylar, türlü eğlenceler en üst seviyeye ulaştı ve tren sorumlumuz ile geri sayımı yapıp yeni yıla giriş yaptık.

Tek kelime ile muhteşem bir tecrübeydi. Yeni insanlar, bir yolculuk içinde, eğlenerekten ve süslü camlar ve ışıklar arasında seyrettiğiniz doyumsuz manzara ile bunun daha ötesinde olamazdı.

Her şeyden ve herkesten uzak kafanı dinlediğin, aslında uzaklaştığın ama aynı zamanda bir yerlere yaklaştığın, bitmek bilmeyen o yolu tanımlayan ve içinde hep o gitme isteğini yansıtan muazzam bir yol benim için oldu, bitmesin istedim.

Bir dakikasında bile sıkılmadığım bu tren yolculuğu 27 saat sürdü ve bana kattığı tüm güzellikleri ile Kars gezimi renklendirdi. Rabbime ne kadar şükretsem az bana vesile kıldığı bu yollar için.

I feel like I’ll be that much closer, no matter how far away, so I’m looking for myself far away. It’s not about  unknowing myself, from better informatics.

After an adventure full of airport time, I finally arrived and waited for a bus next to a hot stove at 3:00 pm  in Iğdır to Kars.

I came to Kars, which we called the “serhat”, between the sliding roads, the white landscapes and the hasty gazes.

My friend Purtash’s very precious friend who is Emel welcomed me and started to be guide immediately about the history and structure of Kars. She mentioned the structure of the city as Caucasian Turks, Kurds, Armenians and Azeris. In addition, foreign migrants have recently received in this city. Interestingly, this mosaic will be a manifestation of the mayors, although it is a municipality with the MHP, it has an interesting structure that will attract almost 2 HDP deputies. In addition, there is a very serious sympathy for Atatürk.

Observing Russian architecture so closely in this city, which is not very mountainous, was at least a very different experience for me on behalf of myself. This city, which we mostly remember from our aid campaigns, is no different from the modern architecture. The weather was a bit cold in yes, I think it was up to -17 ° C but it was not felt. The people, mostly with the livestock and service sector, get along. Some of the streets are entirely Armenian tradesmen. Between the streets first, the venues of cinema and series embraced us, and the silent music was hanging on the sidewalks at that time. When I turned to stay warm poems warmed our winter.

The next day with the Fevzioğulları that is opposite to LC Waikiki in front of the car on the clock at 09:00 I joined the tour of Ani and Cildir. If you make an appointment at 08:30 in the sense of informing your thinking friends, you will be charged 40 TL, if you are at 09:00 there is a fee of 50 TL. The ruins for Ani Ruins at 10 TL. The tour only covers the cost of transportation.

With the Ani Ruins, you can get as close as you can to the Armenian border. This place, which appears to be a haunted place, is also said to be the place where the apocalypse will break. This place, which has a great location, takes you to a living dream without any difference from those wonderful scenes in both photography and movies. Then, luckily, one day before, the Çıldır Lake was frozen, and I’m glad that it was a childish pleasure for me to have some fun on the lake and find the surrounding snow. Watching the day care in the castle near the sun set, listen to the bcikering of the Aşık’s in the house of Namık Kemal and I went to the branch of the world-famous London Cafe in Kars at that time, and in the evening in the Hanımeli home-cooking restaurant, I joint  the bcikering of Aşık, at the same time for the dinner with Emel, we have eaten Goose dish, the meatless ravioli appetizers and the famous Azerbaijani Halva with a sense of my trip to Kars for last day.

And the way back, so excited for me, because by train! With a New Year’s Eve and a day.

The next day we met with two girlfriends in the minibus and went together with them until Erzurum. My namesake was talking to a psychologist who was next to her friend, there was such a talk that she was so deep, that I left a trail.

A while ago, I was traveling in VAGZAL during my stay in Ukraine, remembered it. Now I was here, and the officials were so interested in us that I would never forget Mr. Musa of Erzurum, he gave me a lot of convenience without even finding a room for a berth room.

The girls are gone, I’m left alone in the compartment. Ah! How beautiful sometimes to be alone. I opened my mp4 and started to listen to my favorite songs, I stretched my legs on the opposite side of the armchair, I just focused on the landscape that constantly repeating and offering me the beauty of that landscape, I found myself in the songs, I found it on the roads, never ending problems, I was just grateful. I was looking for myself on a one-day train journey and I was so happy when I was away from everyone and all the roles. The lightness of my lack of past if and the belief in myself made me happy in the moment and that moment.

When I returned to my compartment at the Erzincan stop, I met my new roommates. One of them is Nuray and another one  was worked in TRT Avaz, she is a very sweet girl Nergiz. Of course, because they did the arrival of the train (not like me by plane), therefore they know part of the compartment, and I knew a little of both the tour and the streets before, and it grew to that circle. We started to decorate the windows of our room, and the LED lights were perfect when we went to light it. A team of photographers from Adıyaman took pictures of us, we borrowed wireless speakers from another room, we started to listen great music. There is no word to explain how we are feeling, you can’t get enough. As a Halil Ibrahim table, everyone has share their foods on the table. Towards the beginning of the year, we have now reached the highest level our motivation in the corridor of the wagon, and entertained us with our train controller and entered the new year with this incredible experience.

It was an amazing experience with one word. New people couldn’t have gone beyond this, with an insatiable landscape in a journey, between fun and the fancy glass and lights.

It was a tremendous way for me to listen to your head, away from everything and from everyone else, actually identifying the endless path that you were walking away from, but also approaching somewhere, and always reflecting your willingness to go, I wanted it not to end.

This train ride, which I didn’t get bored for a minute, took 27 hours and colored my visit to Kars with all its beauty. How much gratitude to my Lord for those paths that little has brought to me.