Mevsimlik işçiler gibi göçüyor oradan oraya düşüncelerim. Her doğan günün batışı kovalanırken, artık acıtmıyor hatta hiç kanatmıyor sürüklüyor, sanki masum bir tebessüm bir iz bırakıyor bu geceleri. Sesimi dinliyorum içimdeki sessizliğimi dışa vurmadan içimde yankılanıyorum. Okumaya devam et “Limbus’da Yaşam” →